«یک زمزمهی وسوسهانگیز، آغازگرِ سقوطی خودخواسته است: “چرا دستت رو نمیذاری تو دستم…؟” یلدا بر لبهی پرتگاهی از احساس ایستاده و در آستانهی رها کردنِ خود در آغوشی است که ماهیت واقعیاش را نمیشناسد. او نمیداند این پناهگاهِ پرالتهاب، یک عشقِ ناب است یا دامی ویرانگر؛ اما در اعماق وجودش، سنگینیِ حقیقتِ این بازی تاریک را حس میکند.»
در دنیای ملتهب «بدنام»، مرز تقدس و تباهی میشکند و عشق در مسلخ جاهطلبی قربانی میشود. تقابل نفسگیر ستارگانی چون امیر آقایی و حسن پورشیرازی در این درامِ تاریک، جسورانه پرده از رازهای یک ضیافت ریاکارانه برمیدارد؛ روایتی که نشان میدهد در بازی بیرحم قدرت، گاهی ناگزیر به رسوایی هستید.
جدیدترین اثر شبکه نمایش خانگی در سال ۱۴۰۴، یک درام ملتهب و پرالتهاب است که دست روی نقاط حساس جامعه و روابط انسانی میگذارد. «بدنام»، به کارگردانی احسان سجادی حسینی و با طراحی، نویسندگی و تهیهکنندگی حامد عنقا، اثری است که از همان دقایق ابتدایی نشان میدهد قصد ندارد یک روایت خطی و ساده را به تصویر بکشد.
درست در روزهایی که مخاطبان شبکه نمایش خانگی با گرهگشایی از رازهای مدفون و معمای تاریکِ خانوادهها در آثاری همچون سریال گل سنگ همراه شدهاند، این مجموعه جدید نیز با تکیه بر فرمولهای موفق پیشین سازندگانش، تماشاگر را به دل یک بحران اخلاقی و عاطفیِ متفاوت میبرد. تیمی متشکل از ستارگان نسلهای مختلف بازیگری از جمله حسن پورشیرازی، امیر آقایی، سینا مهراد، لعیا زنگنه و چهرههای نوظهوری چون ستایش رجایینیا، در کنار عوامل فنی حرفهای (همچون سامان لطفیان در مقام مدیر فیلمبرداری)، دست به دست هم دادهاند تا استانداردهای بصری و روایی آثار نمایشی ایرانی را یک قدم به جلو ببرند.
دنیای این درام اجتماعی، دنیای آدمهایی است که برای رسیدن به خواستههایشان از هیچ خط قرمزی عبور نمیکنند؛ خواه این خواسته ثروت و نفوذ باشد، خواه یک عشق نامتعارف. هسته مرکزی قصه، حول یک مثلث عاشقانه و ویرانگر میچرخد. داستان، روایتگر زندگی کاری و شخصی دختری به نام «یلدا» است که به عنوان منشی در دفتر یک وکیل جاهطلب کار میکند. او ناخواسته به درون گردابی از روابط پیچیده کشیده میشود؛ جایی که تقابل یک پدر و پسر، و رویارویی دو شریک تجاری، سرنوشت او را تحتالشعاع قرار میدهد.
فضا به شدت استعاری و پر از دیالوگهای نیشدار است. در ساختار روایی اثر، با یک پارادوکس عاطفی روبهرو هستیم: «چرا دستت رو نمیذاری تو دستم که هر روز زیر گوش ات عزیزم عزیزم کنم و روزی هزار بار قربون صدقه ات برم…» یلدا در نقطهای ایستاده که نمیداند وقتی خودش را در آغوش سرنوشت رها میکند، با چه هیولایی از جنس عشق مواجه خواهد شد. داستانِ سه نسل متفاوت که در یک نقطه کور به هم گره میخورند و عشقی که به نفع هیچیک از اضلاع این مثلث نیست، موتور محرک این قصه پرکشش است.
منتقدان و مخاطبان جدی سینما، این مجموعه را اثری دوپهلو میدانند؛ اثری که از یک سو به لحاظ تکنیکی و اجرایی در اوج پختگی قرار دارد و از سوی دیگر، به شدت وامدار جهانبینی خاص خالق آن است.
احسان سجادی حسینی پس از تجربه موفق پیشین خود، حالا با تسلطی خیرهکننده پشت دوربین ایستاده است. قاببندیها به شدت مهندسیشده هستند. کنتراست بالای نورپردازی در صحنههای شبانه، اتمسفری تاریک و نوآرگونه خلق کرده که با درونمایه پرالتهاب قصه همخوانی دارد. در مقابل، نورپردازی گرم در لوکیشنهای اشرافی، تضاد طبقاتی را بدون نیاز به دیالوگ، به رخ مخاطب میکشد. طراحی صحنه و لباس کاملاً در خدمت فضاسازی و شخصیتپردازی کاراکترهاست.
بدون شک یکی از درخشانترین نقاط قوت کار، حضور حسن پورشیرازی در نقش «حاج ابراهیم» است. او در اوج پختگی، با حداقل استفاده از دیالوگ و تکیه بر زبان بدن و نگاههای سنگین، کاراکتری چندلایه، پیچیده و بهشدت ریاکار را خلق کرده است. در نقطه مقابل، امیر آقایی در نقش «عماد» (وکیل جاهطلب)، با لحن و حرکات کنترلشدهاش، یک دوئل بازیگری بینظیر را رقم زده است. تقابل این دو، به یکی از جذابترین رویاروییهای نمایش خانگی تبدیل شده است.
سینا مهراد در این مجموعه تمام تلاش خود را کرده تا از زیر سایه کاراکترهای همیشگیاش خارج شود. تغییر چهره، لحن بیان و زبان بدن او نشان از یک دگردیسی موفق دارد. از سوی دیگر، معرفی ستایش رجایینیا در نقش یلدا افروز، نشاندهنده تبحر تیم سازنده در کشف استعدادهای جدید است. رجایینیا توانسته در سکانسهای احساسی، در برابر ستارههای کهنهکار حضوری قابل قبول داشته باشد.
یکی از نقدهای وارد بر ساختار قصه، شباهت تماتیک آن با آثار قبلی تیم تولید است. عشق ممنوعه، تغییرات ۱۸۰ درجهای شخصیتها، و آدمهایی که در دوراهی خیر و شر دست و پا میزنند، از مواردی است که مدام مخاطب را شوکه میکند. برخی منتقدان معتقدند جهان سریال کاملاً در تسخیر تهیهکننده و نویسنده آن است.
این اثر نمایشی از همان ابتدا با حواشی عجیب و کمسابقهای روبهرو شد که در سالهای اخیر کمتر دیده شده بود:
این مجموعه با تمام حواشی و کشوقوسهایش، اثری است که نمیتوان به سادگی از کنار آن گذشت. «بدنام» جسارت آن را دارد که با نور تابانِ دوربینش، نقاب از چهرهی بخشی از جامعه بردارد؛ کسانی که در روز روشن دم از اخلاقیات میزنند اما در تاریکی شب، بیرحمانه در پی امیال خویشاند. کیفیت بالای ساخت، قاببندیهای چشمنواز و بازیهای مبهوتکنندهی ستارگانی چون حسن پورشیرازی و امیر آقایی، این روایتِ تلخ از تقابل قدرت، ثروت و عشقهای ویرانگر را به یکی از مهمترین و بحثبرانگیزترین خروجیهای نمایش خانگی در سال ۱۴۰۴ تبدیل کرده است.
