داستان سریال
سودای شاخشدن مجازی، دو فامیل دردسرساز را از زندان به مسیر پرآشوب سوریه میکشاند؛ میانبری عجیب برای رسیدن به آلمان که تمام معادلاتشان را برهم میزند.
سودای شاخشدن مجازی، دو فامیل دردسرساز را از زندان به مسیر پرآشوب سوریه میکشاند؛ میانبری عجیب برای رسیدن به آلمان که تمام معادلاتشان را برهم میزند.
وقتی نقشه فرار از زندان و رؤیای شیرین مهاجرت، با یک اشتباه محاسباتی به مسیری کاملاً غیرمنتظره ختم میشود! سریال کمدی «آخر خط» به کارگردانی علیرضا مسعودی (علی مشهدی)، روایتگر داستان دو پسرخاله بدشانس (با بازی عباس جمشیدیفر و علی صبوری) است که برای فرار از دردسرهایشان، ناخواسته سر از ماجراهایی درمیآورند که مرز بین واقعیت تلخ و طنز سیاه را میشکند؛ یک کمدی موقعیتِ تمامعیار که شما را تا انتهای مسیر میخنداند.
در بازار داغ و پرهیاهوی سریالهای طنز ایرانی، گاهی آثاری متولد میشوند که فرمولهای سنتی «کمدیهای آپارتمانی» را با دغدغههای روزِ نسل جدید ترکیب میکنند. مجموعه تلویزیونی «آخر خط» دقیقاً در همین نقطه تلاقی ایستاده است. این اثر که تابستان ۱۳۹۹ از قاب شبکه سه سیما مهمان خانهها شد، نخستین تجربه کارگردانی علیرضا مسعودی (مشهور به علی مشهدی) محسوب میشود؛ نویسندهای که پیشتر با قلم خود در آثار ماندگاری چون «کوچه اقاقیا» و «سه دونگ، سه دونگ» خنده را بر لب مخاطبان نشانده بود و حالا سکاندار یک پروژه مستقل شده است.
این مجموعه ۲۶ قسمتی به تهیهکنندگی مهران مهام، تلاشی جسورانه بود تا با استفاده از چهرههای نوظهور فضای مجازی در کنار بازیگران استخوانخردکردهٔ طنز، پلی میان مخاطبان سنتی تلویزیون و نسل “Z” بزند. اما آیا این ریسکِ علی مشهدی توانست موفقیت استندآپهای او در خندوانه را تکرار کند؟ بیایید نگاهی عمیقتر به این درام کمدی بیندازیم.
هسته مرکزی داستان بر پایه حماقتها و بلندپروازیهای دو پسرخاله به نامهای «سیامک» و «فرامرز» شکل گرفته است. دو جوان آسوپاس که نه در تحصیلات توفیقی داشتهاند و نه در بازار کار، اما اشتهای سیریناپذیری برای پیمودن ره صدساله در یک شب دارند.
گره اصلی داستان زمانی کور میشود که این دو، شیفتهی سبک زندگی دوست مشترکشان «مازیار» میشوند؛ کسی که با تبدیل شدن به یک «شاخ مجازی» پول پارو میکند. حسادت و طمع، سیامک و فرامرز را به سمت راهاندازی پیج اینستاگرام و تبلیغ سایتهای شرطبندی و قمار سوق میدهد. اما این رویای شیرین خیلی زود با دستبند پلیس و میلههای سرد زندان تعبیر میشود.
درست در اوج ناامیدی و در کنج سلول، جرقهای دیوانهوار در ذهنشان زده میشود: مهاجرت به آلمان! اما مسیری که انتخاب میکنند، عجیبترین راه ممکن است. برخلاف شخصیتهای سریال مینو که ناخواسته در دل جنگ درگیر عاشقانهای تراژیک میشوند، این دو نفر با نقشهای کاملاً سودجویانه تصمیم میگیرند تحت عنوان «مدافع حرم» به سوریه بروند و از آنجا راهی اروپا شوند؛ غافل از اینکه سرنوشت، خواب دیگری برایشان دیده است…
| نام بازیگر | نقش |
|---|---|
| عباس جمشیدیفر | فرامرز کافچی |
| مهران رجبی | جاوید |
| محمدرضا هدایتی | سرهنگ بهرام |
| شهرام قائدی | مرتضی |
| کمند امیرسلیمانی | – |
| شهین تسلیمی | نسرین |
| امیر نوری | – |
| مهسا باقری | – |
| اشکان اشتیاق | – |
| فاطمه امینی | – |
| علی صبوری | – |
| فریده سپاهمنصور | – |
| محمد برسوزیان | – |
| اسدالله یکتا | – |
| غزال وکیلی | – |
| علیرضا مسعودی | – |
| امیر غفارمنش | – |
| رضا ایرانمنش | – |
| محمدامین سلیمیراد | – |
| عنوان | مشخصات |
|---|---|
| ژانر | طنز، اجتماعی |
| نویسنده | علیرضا مسعودی |
| کارگردان | علیرضا مسعودی |
| آهنگساز | فرزین قره گزلو |
| کشور سازنده | ایران |
| زبان اصلی | فارسی |
| تعداد قسمتها | ۲۶ قسمت |
| تهیهکننده | مجید میرخان |
| مدت زمان | ۴۵–۵۰ دقیقه |
| شبکه اصلی | شبکه سه |
| پخش مجدد | شبکه آیفیلم |
| تاریخ انتشار | ۳۰ خرداد ۱۳۹۹ |
علی مشهدی در اولین آزمون جدی کارگردانی خود، سعی کرد از اتمسفر کمدیهای رضا عطاران وام بگیرد؛ فضایی رئال، آدمهای معمولی با مشکلات اقتصادی و لوکیشنهای جنوب شهری. با این حال، نقدها و بازخوردها نشان میدهد که «آخر خط» در لبه تیغ حرکت کرده است.
شاید جسورانهترین و البته پربحثترین حرکت این سریال، سپردن نقش کلیدی به علی صبوری بود. کمدینی که خاستگاهش اینستاگرام بود و با استندآپهای برنامه «خندانندهشو» به مخاطب تلویزیونی معرفی شد. شیمیِ بین علی صبوری (سیامک) و عباس جمشیدیفر (فرامرز) موتور محرک قصه است. صبوری تلاش کرد از قالب کلیپهای کوتاه و آیتمی فاصله بگیرد و به یک کاراکتر دراماتیک با تداوم حسی تبدیل شود، اما برخی منتقدان بر این باورند که در لحظات احساسی، همچنان سایه آن “شومن اینستاگرامی” روی بازی او سنگینی میکرد.
یکی از نقدهای وارد شده به این مجموعه تلویزیونی، تکیه بیش از حد بر کمدی اسلپستیک (بزنوبکوب) و دیالوگهای پرخاشگرانه است. برخلاف آثار درخشان نویسندگی مسعودی در دهههای قبل، اینجا شوخیها گاهی در سطح فریاد زدن کاراکترها و دعواهای خانوادگی درجا میزند. خانهای شلوغ با حضور نسرین خانم (شهین تسلیمی) و رفتوامدهای بیپایان، اگرچه یادآور نوستالژی سریالهای دهه ۸۰ است، اما شاید فاقد آن ظرافت و گرهافکنیهای هوشمندانه باشد. مخاطب امروزی که با استانداردهای آثاری مثل «پایتخت» و «نون خ» خو گرفته، ممکن است سختتر با شوخیهای کلامی تکراری ارتباط برقرار کند.
برای اینکه دید کاملتری نسبت به پروسه ساخت و چالشهای تولید این پروژه داشته باشید، دانستن نکات زیر خالی از لطف نیست:
سریال «آخر خط» شاید یک شاهکار هنری بینقص نباشد، اما قطعاً یک اثر سرگرمکننده برای کسانی است که به دنبال خندههای بیدغدغه و تماشای موقعیتهای ابزورد (پوچ و خندهدار) هستند. اگر دلتان برای کلکلهای بیپایان دو جوان خام و ماجراجوییهای احمقانهشان تنگ شده و کنجکاوید ببینید چگونه میتوان از بازداشتگاه پلیس فتا به وسط میدان جنگ با داعش رسید، تماشای این سریال میتواند لحظات مفرحی را برایتان رقم بزند.
فعلا کسی نظر نداده !
اولین نفری باش نظرشو راجب این فیلم میگه (: