در این اقتباس کابوسوار از یک افسانه کلاسیک، رویای معصومانه عروسکی چوبی برای انسان شدن، به دگردیسی شوم و خونین بدل میشود. پینوکیو در این سفر دلهرهآور و تاریک، برای رسیدن به کالبدی واقعی و لمس جهان زندگان، مرزهای وحشت را در هم شکسته و بلوغی جنونآمیز را رقم میزند…
وقتی رویای معصومانه «انسان شدن» به کابوسی از جنس خون و جنون گره میخورد، پینوکیو دیگر آن عروسک دوستداشتنی قصهها نیست؛ بلکه هیولایی مکانیکی است که برای ساختن کالبد انسانی خود، آدمها را تکهتکه میکند! در فیلم «پینوکیو: رها شده» (Pinocchio: Unstrung 2026)، اثری بهشدت تاریک و اسلشر از دنیای سینمایی کودکی پیچیده (TCU)، حضور سایه سنگین ریچارد بریک در نقش ژپتویی روانپریش و صدای وهمآور اسطوره ژانر وحشت، رابرت انگلوند (در قامت جیرجیرک شیطانی)، شما را به تماشای مسلخی دعوت میکنند که در آن نوستالژیهای شیرین کودکیتان با بیرحمی تمام به سلاخخانه برده میشوند.
این فیلم سینمایی یک اثر مستقل بریتانیایی-آمریکایی در ژانر ترسناک، اسلشر و فانتزی تاریک است که در ژوئیه ۲۰۲۶ پا به گیشههای جهانی گذاشت. این فیلم به کارگردانی و نویسندگی مشترک ریس فریک-واترفیلد و اسکات چیمبرز، پنجمین حلقه از فرانچایز جنجالی «دنیای سینمایی کودکی پیچیده» محسوب میشود. اثری که هدف آن، تبدیل کردن نوستالژیهای شیرین کودکی به کابوسهایی خونین و بیرحمانه برای مخاطبان بزرگسال است.
در این اقتباس هولناک که ریشههایش را از رمان تاریک کارلو کولودی وام گرفته، ستارگانی چون ریچارد بریک در نقش یک ژپتوی دیوانه و رابرت انگلوند به عنوان صداپیشه جیرجیرک شیطانی حضور دارند. این اثر با ترکیب جلوههای ویژه میدانی و یک عروسک انیماترونیک مکانیکی، تلاش میکند تا تجربهای فیزیکی و ملموس از سینمای وحشت درجهدو را به طرفداران فیلمهای اسلشر ارائه دهد.
روایت فیلم با یک پیشدرآمد انیمیشنی به سبک تئاتر سایهها آغاز میشود؛ جایی که درمییابیم ژپتوی این قصه، نه یک نجار مهربان و ساده، بلکه یک مخترع بریتانیایی و ثروتمند است که با وسواسی بیمارگونه قصد دارد حیات مصنوعی خلق کند. این بلندپروازی شوم و شکستن مرزهای طبیعت، ناگزیر مخاطب را به یاد تقابل تاریک خالق و مخلوق در فیلم فرانکنشتاین (Frankenstein 2025) میاندازد. داستان اصلی از نقطهای شکل میگیرد که نوه یتیم او، جیمز، وارد این خانه تاریک میشود و با عروسک چوبی و جادویی پدربزرگش ارتباطی برادرانه برقرار میکند.
جیمز که از ذات خام و خطرناک این عروسک بیخبر است، او را از انزوای کارگاه خارج کرده و با واقعیتهای تلخ دنیای بیرون آشنا میکند. رویارویی پینوکیو با ظلم انسانها، نقطه عطفی مرگبار را رقم میزند. عروسک چوبی تحت القائات و زمزمههای یک موجود شیطانی، تصمیم میگیرد برای پاکسازی جهان از آدمهای «بد» دست به کار شود. هدف نهایی او بریدن و جمعآوری اعضای بدن قربانیان برای پیوند زدن به خود است.
| بازیگر | نقش |
|---|---|
| جود-ایوان لوید | صداپیشه پینوکیو |
| رابرت انگلوند | صداپیشه جیرجیرک |
| ریچارد بریک | ژپتو |
| کامرون بل | جیمز |
| جسیکا بالمر | میا |
| پیتر دسوزا-فیگونی | مایکل دارلینگ |
این اثر فانتزی تاریک از آن دست فیلمهایی است که دقیقاً میداند مخاطب هدفش کیست و قصد ندارد چیزی فراتر از یک اسلشر پاپکورنی و خونین باشد. همانطور که در نقد ورایتی نیز اشاره شده است، سازندگان در خلق یک اتمسفر کلاستروفوبیک موفق عمل کردهاند، اما زمانی که پای منطق روایی به میان میآید، چارچوب داستان میلنگد.
بزرگترین نقطه قوت این عنوان ترسناک، طراحی فیزیکی خود کاراکتر اصلی است. استفاده از یک عروسک انیماترونیک زبر، ترکخورده و مکانیکی، حس وحشتی واقعی را به بیننده منتقل میکند. طراحی قتلها نیز بهشدت وامدار سینمای اسلشر دهه ۸۰ است؛ خشن، فیزیکی و آزاردهنده.
انتخاب بازیگران در این نسخه هوشمندانه بوده است. ریچارد بریک چهرهای بینهایت تاریک و روانپریش از ژپتو ارائه میدهد. از سوی دیگر، صدای وهمآور رابرت انگلوند در نقش جیرجیرک، وزنهای سنگین به فیلم بخشیده است.
با وجود فضاسازی خوب، فیلم در بخش فیلمنامه ضربه شدیدی میخورد. زمان کوتاه ۸۲ دقیقهای باعث شده تا ریتم اتفاقات بسیار عجولانه باشد. پرشهای ناگهانی اکثراً قابل پیشبینی هستند و کارگردان بیش از آنکه تعلیق روانشناختی ایجاد کند، روی شوکهای بصری سرمایهگذاری کرده است.
راستش بهسختی میتوانم چیزی که دیدم را حتی «فیلم» بنامم. این اثر برای من بیشتر شبیه یک آشفتگی کامل بود تا یک روایت سینمایی منسجم؛ اثری که نه داستان درستوحسابی دارد، نه تعلیق مؤثر میسازد و نه حتی میتواند مخاطب را تا پایان با خودش همراه نگه دارد. خشونت و تصاویر ناراحتکننده در آن نه در خدمت داستان هستند و نه ارزش دراماتیک خاصی ایجاد میکنند؛ فقط پشت سر هم ردیف شدهاند تا شوک ایجاد کنند.
این فیلم با وجود ضعفهای واضحش، کاملاً هم بیاثر از کنار مخاطب رد نمیشود. چند لحظه خوب و قابلقبول دارد و دستکم آنقدر کشش ایجاد میکند که بتوان تا پایان همراهش ماند، اما مشکل اصلی اینجاست که هسته داستان بیش از حد ساده و کممایه است. با این حال، اگر بخواهم بین آثار این جهان مشترک مقایسه کنم، این یکی احتمالاً از بقیه سرگرمکنندهتر از کار درآمده است.
بهجرئت میتوانم بگویم این قسمت، بهترین اثر در این فرانچایز است و حتی برای من یکی از غافلگیریهای جذاب امسال هم به حساب میآید. فیلم از همان چیزی که مخاطب این سبک انتظار دارد، کم نمیگذارد: قتلهای خشن، لحظات شوکهکننده و صحنههایی که گاهی آنقدر بیرحمانه طراحی شدهاند که ناخودآگاه آدم نگاهش را برمیگرداند. حضور چهرههای شناختهشده ژانر وحشت نیز وزن بیشتری به کار داده است.
در نهایت، «پینوکیو: رها شده» (Pinocchio: Unstrung) اثری نیست که به دنبال خلق مفاهیم عمیق روانشناختی یا بازآفرینی شاهکارهای سینمایی باشد. این فیلم با تکیه بر جلوههای ویژه میدانی برجسته، طراحی دلهرهآور کاراکتر اصلی و خشونت بیپرده، رسالت خود را صرفاً به عنوان یک اسلشر سرگرمکننده و تاریک به سرانجام میرساند.
اگرچه ضعفهای مشهودی در ریتم روایت، تدوین شتابزده و عدم عمقبخشی به شخصیتهای فرعی وجود دارد، اما جسارت سازندگان در تخریب بیرحمانه نوستالژیهای کودکی آن را به تجربهای قابلقبول برای علاقهمندان به سینمای وحشت مستقل تبدیل کرده است.
اگر از طرفداران بازسازیهای تاریک و سینمای اسلشر هستید، هماکنون میتوانید این فیلم را با بالاترین کیفیت بلوری، همراه با زیرنویس چسبیده فارسی و دوبله اختصاصی بدون سانسور، از آرشیو سایت پخش فیلم دانلود کرده و به تماشای این کابوس چوبی بنشینید.
