سریال رحیل Rahil

هنگامی که پایه های یک حکومت کهن به لرزه می افتد، سرنوشت انسان ها در میان توطئه های دربار و جادوی سیاه گره می خورد؛ جایی که یک زن تلاش می کند در میانه آتش و فروپاشی قاجار، پناهگاهی برای خود و اندیشه هایش بسازد.

سریال رحیل (Rahil)؛ قصه ای از فروپاشی قاجار و تلاش زنان اندرونی

مجموعه تلویزیونی رحیل، یک درام تاریخی به تهیه کنندگی رامین عباسی زاده و کارگردانی مشترک او با مسعود آب پرور است که در سال ۱۴۰۲ در دو فصل مهمان خانه های ایرانیان شد. فصل اول این ساخته در اواخر مرداد و فصل دوم آن در اوایل آذر ماه از شبکه سه سیما پخش شد و در نهایت در ۱۸ دی ماه به ایستگاه پایانی رسید. فیلم نامه این اثر به قلم فرهاد نقدعلی نوشته شده و با نگاهی متفاوت، قصه ای زنانه را در دل یکی از ملتهب ترین دوران های تاریخ ایران یعنی زمان گذار از قاجار به پهلوی به تصویر می کشد.

توطئه در دربار، جادوی بیتاج و تلاش های محا برای بقا

داستان از جایی آغاز می شود که دختری به نام محا از سفر کربلا به ایران باز می گردد، اما این بازگشت هم زمان با آگاهی اصلان (پسر صحاف باشی دربار) از نقشه های شومی است که سرنوشت این دو نفر را در یک مسیر پر خطر قرار می دهد. در این میان، محا سعی می کند با متحد کردن زنان اندرونی قاجار، یک تعزیه عاشورایی را بر پا کند.

در فصل دوم، داستان ماجراجویانه تر می شود. محا که دل در گرو عشق اصلان دارد، حالا باید با زمان خان که به واسطه سحر و جادوی همسرش (بیتاج) خاطر خواه او شده است، دست و پنجه نرم کند. در روز هایی که سلسله قاجار در آستانه فروپاشی است، این شاهزاده خانم باید راه نجاتی برای خود و دیگر ساکنان اندرونی پیدا کند.

این تلاش و تدبیر یک زن برای نجات زندگی دیگران، تماشاگر را به یاد سریال روزی روزگاری می اندازد؛ اثری که در آن مراد بیگ، سردسته بی رحم دزدان قافله، پس از یک درگیری خونین در آستانه مرگ قرار می گیرد اما اسب وفادارش او را به پناهگاه خاله لیلا می رساند تا این زن دانا با شرط چهل روز کار سخت، جان او را نجات دهد و مسیر زندگی این راهزن مغرور را به طور کامل زیر و رو کند.

نقد سریال رحیل؛ درخشش چهره های با تجربه در کنار جوانان جویای نام

ساخت یک درام تاریخی بدون داشتن شخصیت های قوی و هنرپیشه های کار بلد، محکوم به شکست است. این پروژه توانسته است با استفاده از چهره های سرشناس در کنار جوانان مستعد، ترکیب جذابی را ایجاد کند که از افتادن در دام تقلید از آثار ترکیه ای فرار کرده است.

نقش آفرینی متفاوت ثریا قاسمی، کاظم هژیرآزاد و فرخ نعمتی

یکی از نقاط قوت این ساخته، حضور ستاره های پیشکسوت است. کاظم هژیرآزاد در نقش خان بابا، نقطه اتکای دربار از هم گسیخته قاجار است و با بازی پخته خود، مسیر را برای بازیگران جوان هموار می کند. ثریا قاسمی نیز با نقش ننه قمر (قابله ای که شاهزادگان قاجار را به دنیا آورده است)، نفوذ و قدرت یک پیر زن دربار را به زیبایی نشان می دهد. فرخ نعمتی در نقش صحاف دربار، با آن آرامش و صدای خاص خود، پدری دانا و محرم اسرار محا است که سایه سنگین و اطمینان بخش او در سریال به خوبی حس می شود.

اغراق های نمایشی اندیشه فولادوند و حضور متفاوت آذرنگ

اندیشه فولادوند در نقش بیتاج، زنی تشنه قدرت است که برای رسیدن به اهدافش دست به دامن جادو می شود. بازی او به شدت متکی بر تکنیک های تئاتری است و در برخی سکانس ها کمی به اغراق نزدیک می شود. در مقابل، حمیدرضا آذرنگ در نقش مأمور بالارتبه نظمیه که درگیر سحر های دیباج شده است، با تمرکز بالایی این سحر شدگی را به تصویر می کشد. هومن برق نورد نیز با تیپ سازی خاص خود در نقش سردسته لمپن ها (شبیه به شعبان بی مخ)، رگه هایی از طنز را به داستان اضافه می کند.

اخبار، حواشی و ناگفته های ساخت مجموعه رحیل

• پرهیز از تقلید: بر خلاف بسیاری از آثار سال های اخیر که با گریم های سنگین و دکور های شلوغ سعی در تقلید از مجموعه های ترکیه ای داشتند، رحیل تلاش کرد تا مانند آثار ماندگاری چون «هشت بهشت»، تمرکز خود را روی شخصیت پردازی و قصه گویی بگذارد.
• ترکیب بازیگران: علاوه بر نام های بزرگ، جوانانی مانند ریحانه رضی، گیتا راد و غزاله اکرمی نیز در این پروژه حضور داشتند که به دور از خود نمایی و اغراق، در خدمت درام بودند.
• حضور زنده یاد حسام محمودی: این اثر یکی از آخرین نقش آفرینی های هنرمند فقید حسام محمودی است که در نقش یک شاهزاده به آخر خط رسیده، جلوه های تازه ای از هنر خود را به نمایش گذاشت.

جمع بندی؛ عبور از تاریخ با محوریت شخصیت های ماندگار

مجموعه تلویزیونی رحیل نشان داد که با یک فیلم نامه استخوان دار و استفاده درست از ظرفیت بازیگران، می توان یک قصه تاریخی جذاب خلق کرد. اثری که به جای تمرکز افراطی بر روی زرق و برق های ظاهری، به درون مایه انسان ها و سرنوشت آن ها در یکی از حساس ترین دوره های تاریخی ایران پرداخته است.