پایان‌بندی «غریبه ها: بخش ۱» بارقه‌ای از امید را در دل ما روشن کرد؛ اینکه این سه‌گانه که تماماً به صورت همزمان فیلم‌برداری شده، قرار است در فصل دوم، خود را از زیر سایه‌ی بازسازی صرف قسمت اول بیرون بکشد و به چیزی نو و هیجان‌انگیز تبدیل شود. اما کارگردان، رنی هارلین، و تیمش ظاهراً لجاجتی عجیب برای درجا زدن دارند.

آنچه می‌توانست برج دوم این مجموعه باشد، به یک اثر کسالت‌بار و سربی تبدیل شده که بین بی‌منطقی محض و توهین به شعور مخاطب در نوسان است. هرچند هارلین هنوز در قاب‌بندی یک هیولای تهدیدآمیز در چارچوب در یا در ضد نور چراغ‌های ماشین مهارت دارد و مادلین پتچ (در نقش مایا) با تعهد کامل، اجرایی فیزیکی و معصومانه ارائه می‌دهد، اما تماشای تلف شدن این استعدادها در فیلمی بدون منطق درونی و احترام به بیننده، دلسردکننده است.

عوامل فنی فیلم غریبه‌ ها: بخش ۲

• کارگردان: Renny Harlin
• نویسندگان: Alan R. Cohen, Alan Freedland (بر اساس شخصیت‌های خلق‌شده توسط Bryan Bertino)
• ژانر: ترسناک، هیجان‌انگیز، اسلشر
• محصول: ایالات متحده آمریکا، اسلواکی
• بودجه تخمینی: حدود ۸.۵ میلیون دلار

بازیگران اصلی فیلم

• مادلین پچ در نقش مایا
• فروی گوتیِرِز در نقش رایان
• گابریل باسو در نقش گرگوری
• ریچارد بریک در نقش کلانتر روتر
• اِما هورواث در نقش شلی (دختر پین‌آپ)
• ریچل شنتون در نقش دبی

تحلیل عمیق فیلم غریبه ها: بخش ۲؛ کابوسی که به بیراهه رفت

«غریبه ها: بخش ۲» به شکل عجیبی هم به دانش مخاطب از فیلم اصلی و فصل اول وابسته است و همزمان، چیزی جز یک مقدمه‌چینی طولانی برای فصل سوم نیست. این تمایل به عدم ارائه هرگونه نوآوری و در عین حال، وعده دادن اتفاقات بهتر در آینده، کیفیتی توخالی و بی‌روح به فیلم بخشیده که حس کرختی را به بیننده منتقل می‌کند.

در نهایت هیچ‌چیز اهمیت ندارد. ما پیش از این هم فیلم‌های میانی در سه‌گانه‌ها دیده‌ایم که به عنوان یک اثر مستقل، قدرتمند ظاهر شده‌اند، اما به ندرت با فیلمی مواجه شده‌ایم که این‌چنین آشکارا به مستقل بودن بی‌علاقه باشد. این حس که یک فیلمنامه ۲۶۰ صفحه‌ای را به جای تبدیل به سه فیلم مجزا، صرفاً به سه قسمت تقسیم کرده‌اند، بیش از هر زمان دیگری مشهود است.

فرار بی‌پایان در دایره‌ای از تکرار

پس در «بخش دوم» چه اتفاقی می‌افتد؟ پس از یک بخش «قسمت قبل چه گذشت» که به شکل فلش‌بک‌های تمام‌نشدنی ارائه می‌شود، می‌فهمیم که مایا از حمله اول جان سالم به در برده است. او که حالا در بیمارستان به هوش آمده و داغدار مرگ نامزدش است، خیلی زود مجبور می‌شود با زخم‌های جسمی و روحی خود دوباره فرار کند، زیرا غریبه‌های نقاب‌دار به همان بیمارستان می‌آیند.

با وجود فیلم‌برداری قدرتمند در این محیط، بازی خیلی زود لو می‌رود. وقتی متوجه می‌شوید که مایا چه مدت طولانی است که از اتاقی به اتاق دیگر می‌دود تا از دست یک دیوانه‌ی تبر به دست با منطقی کارتونی فرار کند، حقیقت تلخ فیلم برایتان آشکار می‌شود: «خدای من، قرار است تمام فیلم همین سکانس را تماشا کنیم، نه؟» بله، دقیقاً همین‌طور است. اگر بخش پایانی «فصل اول» مثل چکیدن قطره‌های عسل کُند بود، «فصل دوم» به طور کامل حس این را دارد که ۹۰ دقیقه تمام، دیگران بطری‌های شربت افرا را روی صورت شما خالی می‌کنند؛ چیزی در حال رخ دادن است، اما به شکلی تکراری، آهسته و در نهایت بی‌اهمیت.

برای تماشای این فرار نفس‌گیر و قضاوت شخصی، می‌توانید به صفحه دانلود فیلم The Strangers: Chapter 2 مراجعه کنید.

گراز کامپیوتری و منطقی که قربانی شد

سردرگم‌کننده‌ترین انتخاب‌های فیلم در همین سکانس‌های تعقیب و گریز بی‌پایان نهفته است. مایا می‌دود، راه می‌رود، و سپس در حالی که از دست مهاجمانش فرار می‌کند، بی‌هدف تلوتلو می‌خورد. در این میان، هر شخصیتی که می‌توانست کمی به داستان عمق بدهد، قبل از اینکه حرف مهمی بزند، یا کشته می‌شود یا ناپدید. آن‌هایی هم که زنده می‌مانند، همگی به یک اندازه شوم و مرموز رفتار می‌کنند تا این پیچش داستانی بسیار واضح را در ذهن ما بکارند: کل شهر در این بازی دست دارند.

اوج این بی‌منطقی در میانه‌ی فیلم فرا می‌رسد. زمانی که غریبه‌ها رد مایا را گم می‌کنند، به تنها راه‌حل ممکن می‌رسند: آزاد کردن یک گراز تاکتیکی در جنگل برای شکار او! بله، شوخی نمی‌کنم. نتیجه، سکانسی است که از مضحک‌ترین و بدترین اجراهایی است که در سال‌های اخیر در یک فیلم ترسناک دیده‌ام؛ اتفاقی که نه از نظر فیزیکی و نه تماتیک هیچ معنایی ندارد، جز اینکه قهرمان ما را کمی بیشتر شکنجه دهد.

بزرگترین گناه: رمزگشایی از پوچی وحشت

تمام وحشت اگزیستانسیال و منحصربه‌فرد «غریبه‌ها» در این جمله خلاصه می‌شد: «چون شما در خانه بودید». این یعنی جنایت‌ها کاملاً تصادفی و بی‌دلیل بودند. اما این فیلم با گستاخی تمام، فلش‌بک‌هایی از کودکی یکی از قاتلان (Pin-Up Girl) نشان می‌دهد تا برای این جنایات بی‌منطق، منطق‌تراشی کند. این کار نه‌تنها فلسفه‌ی اصلی این مجموعه را نابود می‌کند، بلکه آن را به یک داستان کلیشه‌ای درباره ریشه‌های روان‌پریشی تبدیل می‌کند. به نظر می‌رسد فیلمسازان فراموش کرده‌اند که تمام قدرت این فرنچایز، در «بی‌معنا» بودن وحشت آن نهفته بود. تقریباً مطمئنم در فصل سوم، این پیشینه را به گذشته‌ی خود مایا متصل خواهند کرد تا عنصر «خشونت تصادفی» را به طور کامل از بین ببرند.

از بازی‌ های هدر رفته تا ضعف‌ های فنی آشکار

حتی اگر داستان فاجعه‌بار را کنار بگذاریم، فیلم از نظر فنی نیز نجات پیدا نمی‌کند. نورپردازی بسیاری از سکانس‌ها شبیه کاتالوگ‌های تبلیغاتی ایکیا است. موسیقی متن در بهترین حالت متوسط است و سکانس‌های اکشن با چنان دوربین لرزان و تدوین آشفته‌ای فیلم‌برداری شده که حتی فیلم‌های «فوند فوتیج» اوایل دهه ۲۰۰۰ را شرمنده می‌کند. تنها نکته مثبت، جلوه‌های ویژه عملی برای نمایش زخم‌های مایا است، اما همان هم با خون‌های کامپیوتری (CGI) بی‌کیفیتی ترکیب شده که بیشتر یادآور ویدیوهای آماتور یوتیوب است.

بازی مادلین پتچ همچنان خوب است، اما وقتی با کارگردانی که هیچ هدایت معناداری ارائه نمی‌دهد و فیلمنامه‌ای که چیزی برای کار کردن به او نمی‌دهد، می‌جنگید، حس می‌کنید او را رها کرده‌اند تا چرخ‌هایش درجا بچرخد. فاجعه‌بارتر از آن، هدر دادن کامل استعداد یک اسطوره‌ی ژانر وحشت یعنی ریچارد بریک است که بیشتر زمان فیلم را در یک کافه در حال چای نوشیدن می‌بینیم. این بزرگترین جنایت فیلم است؛ شما ریچارد بریک را گوشه‌ی رینگ قرار نمی‌دهید!

واکنش تماشاگران

این نگاه انتقادی تنها نظر ما نیست. برای ارائه یک تصویر کامل‌تر، در ادامه خلاصه‌ای از واکنش‌های کاربران و منتقدان آماتور در پلتفرم‌هایی مانند IMDb و Letterboxd را گردآوری کرده‌ایم تا ببینیم دیگران درباره این فیلم چه فکر می‌ کنند.

نقد کاربر Scarecrow_venus – شروع طوفانی، سقوط با تصمیم‌های عجیب

امتیاز: 5/10

فیلم اول راه می‌افته، تعلیق داره، اما توی یک‌چهارم دوم افت می‌کنه.

هویت‌ها لو می‌روند، روابط بی‌ثمر می‌مانند

بزرگ‌ترین لطمه از جاییه که فیلم بیش از حد درباره‌ی گذشته و هویت «غریبه‌ها» توضیح می‌ده. حذف پین‌آپ هم غیرضروریه و وزن درام رو کم می‌کنه.

زرهِ فیلمنامه و بقاهای غیرقابل‌باور

مایا بیش از حد زنده می‌مونه و سطح آسیب‌پذیریش واقعی نیست؛ حس می‌دی که فیلمنامه نمی‌ذاره بمیره.

پلیسِ گمشده در روایت

کارآگاه معرفی می‌شه ولی درست استفاده نمی‌شه و این خط می‌تونست جهان فیلم رو بزرگ‌تر کنه.

نقد کاربر RecentlyCinematic – قهرمانی که اعصاب‌خُرد می‌کند

امتیاز: 2/10

قهرمان مدام تصمیم‌های غیرمنطقی می‌گیره و همین باعث می‌شه تماشاگر باهاش هم‌ذات‌پنداری نکنه.

وقفه‌ی بی‌مورد با حیوان مزرعه

یه سکانس طولانی با یه حیوان هست که هیچ ربطی به تنش اصلی نداره و ریتم رو می‌کُشه.

بازیگری اغراق‌آمیز

بعضی ری‌اکشن‌ها و صورتک‌ها نزدیک به کمدی ناخواسته می‌شن و ترس رو خنثی می‌کنن.

نقد کاربر Vadim-07 – بی‌هدفِ دردناک

امتیاز: 1/10

به گفته‌ی این کاربر، انگار ایده‌ی یه فیلم کوتاه رو کش دادن تا یه قسمت دیگه هم دربیاد.

تعلیق خالی

لانگ‌شات‌ها به جای اینکه تنش بسازن، خالی می‌مونن.

دیالوگ‌های کم‌جان

گفت‌وگوها گاهی سطحی و گاهی مضحک می‌شن و اصلاً کمک نمی‌کنن فضا ترسناک بمونه.

تنها نکته‌ی مثبت

فقط چند قاب و نورپردازی قابل قبوله، بقیه‌اش تکرار کلیشه‌هاست.

نقد کاربر jansrw – آشفتگی به‌جای سادگی نسخه ۲۰۰۸

امتیاز: 1/10

کاربر می‌گه ترس نسخه‌ی قدیمی از «بی‌دلیلی» می‌اومد، اما این یکی زیادی همه‌چیز رو توضیح می‌ده.

منطقِ گم‌شده

شخصیت مدام از یه لوکیشن به یه لوکیشن دیگه پرت می‌شه و «غریبه‌ها» هم هرجا هستن ظاهر می‌شن؛ بدون منطق.

کاریکاتور شدن ضدقهرمان‌ها

بعضی کاراکترها (مثل اون مرد با لحن مثلاً باحال) به جای تهدید، مسخره به‌نظر میان.

پایان برای قسمت بعد

آخرش هم طوری بسته می‌شه که معلومه برای قسمت بعد مقدمه‌چینی کردن، نه اینکه این قسمت رو جمع کنن.

نقد کاربر Nooner777 – خودت ببین و قضاوت کن

امتیاز: 7/10

این تنها نقدیه که کاملاً منفی نیست.

دنباله‌ی پاپ‌کورن‌پسند

می‌گه فیلم نه شاهکاره، نه فاجعه. اگه از ژانر اسلشر/تهاجم به خانه خوشت میاد، قابل تماشاست.

تعلیق به‌اندازه

تعلیق در حدی هست که حوصله‌ات سر نره.

توصیه

می‌گه تحت تأثیر امتیازهای خیلی منفی قرار نگیرید، خودتون ببینید.

نقد کاربر DanielG-385 – انتخاب‌های خلاقه‌ی خسته‌کننده

امتیاز: 3/10

می‌گه ترس «غریبه‌ ها» از بی‌انگیزگیشون بود، اما این فیلم با نشون دادن گذشته‌ی یکی از مهاجمان اون رو خراب می‌کنه.

چرخه‌ی تکراری «پنهان شو – بدو – درگیر شو»

وقتی این الگو چندبار تکرار می‌شه، دیگه تنش نمی‌سازه.

سوال‌های بی‌پاسخ

«چرا این شهر انقدر خالیه؟ چرا پلیس نیست؟ چرا همه سریع حذف می‌شن؟»

CGI حیوان

اون سکانس حیوان (گراز/حیوان وحشی) به‌نظرش نه قشنگه، نه لازم؛ بیشتر حواس‌پرت‌کننده است.

بازی مادلین پچ

می‌گه تلاش بازیگر اصلی دیده می‌شه، اما به‌تنهایی نمی‌تونه سوراخ‌های فیلمنامه رو بپوشونه.

نتیجه نهایی: تمام امیدها را برای فصل سوم رها کنید!

«غریبه‌ ها: بخش ۲» بدون هیچ تعارفی، تنها بخش میانی کند و کشدار یک فیلم تقریباً ۵ ساعته است که به سه قسمت تقسیم شده. این فیلم یک پرسه زدن بی‌هدف در میان انتخاب‌های داستانی عجیب و غریب است که در نهایت کاملاً توخالی به نظر می‌رسد. این اثر شکست‌خورده، فاقد آن جوهره‌ای است که حتی بتواند به یک فیلم کالت «بد اما دوست‌داشتنی» تبدیل شود. بعد از تماشای این فیلم، واقعاً می‌ترسم در را برای فصل سوم باز کنم.